Wydajność diagnostyczna programów komputerowych do interpretacji elektrokardiogramów

Szacuje się, że ponad 50 procent ze 100 milionów elektrokardiogramów (EKG) rejestrowanych rocznie w Stanach Zjednoczonych interpretuje się za pomocą komputera.1 Chociaż wiele badań oceniło takie programy komputerowe, 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 systematyczna ocena jakości nie została podjęta. Poprzednie badania ograniczały się głównie do porównań kilku programów komputerowych. Ponadto badania są trudne do porównania, ponieważ wykorzystywały różne zestawy danych, z których większość zebrano w jednej instytucji. Do oceny programów komputerowych mających na celu interpretację EKG potrzebne są różne kryteria.22 Z klinicznego punktu widzenia najważniejszą kwestią jest dokładność diagnostyczna.4 W 1978 r. Było już jasne, że brak obiektywnych, wspólnych danych referencyjnych utrudnił porównaj względne zalety i wady różnych programów komputerowych.12 Zalecane jest zatem zbieranie niezależnej, reprezentatywnej biblioteki testowej zatwierdzonych zapisów EKG. Cel ten dopiero niedawno został zrealizowany .32
Podjęliśmy się porównania wyników diagnostycznych uzyskanych przez dziewięć programów komputerowych przeznaczonych do interpretacji zapisów EKG i ośmiu kardiologów, którzy analizowali te same EKG. Badanie ograniczono do zapisów EKG od pacjentów z jedną z siedmiu głównych diagnoz, które można zwalidować na podstawie dowodów niesercardiograficznych, takich jak wyniki cewnikowania serca, echokardiografii i pomiarów serca-enzymu. Nie wykonano oceny zaburzeń rytmu i przewodzenia, dla których EKG jest standardem; nie ocenialiśmy również porozumienia w sprawie zmian odcinka ST i załamka T oraz innych opisowych stwierdzeń.12
Metody
Badanie to rozpoczęto w 1985 r.38. Przypadki wybrano całkowicie na podstawie informacji klinicznych niezwiązanych z wynikami elektrokardiograficznymi.33 34 35 Zebrano dane i EKG uzyskano od 1220 dorosłych (831 mężczyzn i 389 kobiet, wszystkich białych) ze średnią (. SD) wiek 52 . 13 lat.
Pacjenci
Jako kontrole (n = 382) użyliśmy 286 pacjentów ambulatoryjnych wybranych na podstawie ich historii medycznej i wyników badania fizykalnego, radiografii klatki piersiowej, a w niektórych przypadkach echokardiografii (kontrola ambulatoryjna) i 96 pacjentów skierowanych do badania kardiologicznego, którzy byli nie ma organicznej choroby serca (cewnikowane kontrole). Większość z cewnikowanej grupy poddano arteriografii wieńcowej w celu oceny atypowego bólu w klatce piersiowej lub nieprawidłowości odcinka ST lub załamka T na EKG uzyskanych w spoczynku lub po wysiłku. Kilka osób poddało się cewnikowaniu prawej komory z powodu podejrzenia choroby zastawkowej serca.
Rozpoznanie hipertrofii lewej komory (n = 183) oparto na wynikach cewnikowania serca, echokardiografii lub obu tych metod. Pacjenci z tą diagnozą mieli długotrwałe nadciśnienie, nabytą lewostronną zastawkową chorobę serca lub wrodzoną wadę serca. Wykluczono pacjentów z pierwotną kardiomiopatią. Przerost lewej komory rozpoznano przede wszystkim na podstawie przeciążenia ciśnieniem w lewej komorze (maksymalny gradient zastawki aortalnej .50 mm Hg) lub przeciążenia objętościowego (w 115 przypadkach)
[podobne: pedicul hermal, seminogram kraków, seminogram ]