Wpływ raloksyfenu na zdarzenia sercowo-naczyniowe i raka piersi u kobiet po menopauzie ad 6

Bezwzględna redukcja ryzyka na 1000 kobiet leczonych raloksyfenem przez jeden rok wynosiła 1,2 przypadków inwazyjnego raka piersi i 1,2 przypadków inwazyjnego raka piersi z dodatnim receptorem estrogenu. Wyniki analizy traktowanej asocjacyjnie dla inwazyjnego raka piersi były podobne (współczynnik ryzyka dla porównania grupy raloksyfenu z grupą placebo, 0,61, przedział ufności 95%, 0,39 do 0,95, P = 0,03). Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami leczonymi pod względem inwazyjnego raka piersi z ujemnym mianem receptora estrogenowego (tabela 2). Wpływ leczenia inwazyjnego raka piersi nie różnił się istotnie u kobiet z pięcioletnim szacowanym ryzykiem inwazyjnego raka piersi o wartości mniejszej niż 1,66 procent na podstawie oceny Gail16 (współczynnik ryzyka, 0,49, przedział ufności 95%, 0,28 0,88) lub 1,66 procent lub więcej (współczynnik ryzyka, 0,65, przedział ufności 95%, 0,38 do 1,09; wartość P dla interakcji = 0,50). Przeprowadzono osiem innych wcześniej zaplanowanych analiz podgrup pod kątem inwazyjnego raka piersi; nie stwierdzono istotnych interakcji między grupami leczonymi dla żadnej podgrupy (P> 0,1) z wyjątkiem analizy podgrupy jajników (P = 0,07).
Drugorzędne wyniki
Całkowita częstość występowania udaru nie różniła się istotnie pomiędzy grupami leczonymi, ale częstość występowania udaru śmiertelnego była o 49% większa w grupie otrzymującej raloksyfen niż w grupie placebo (bezwzględny wzrost ryzyka, 0,7 na 1000 kobiet-lat). Częstość występowania żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych była o 44% większa w grupie otrzymującej raloksyfen niż w grupie placebo (bezwzględny wzrost ryzyka, 1,2 na 1000 kobiet-lat). Częstość występowania wszystkich nowotworów sutka była o 33% mniejsza (bezwzględna redukcja ryzyka, 0,9 na 1000 kobiet rocznie) oraz o 35 procent częstości występowania klinicznych złamań kręgów (bezwzględna redukcja ryzyka, 1,3 na 1000 kobiet rocznie) w grupie raloksyfenu ( Tabela 2).
Nie było istotnej różnicy między grupami leczonymi w zakresie liczby zgonów z jakiejkolwiek przyczyny lub całkowitej śmierci z przyczyn sercowo-naczyniowych. Częstość zgonów z przyczyn nie sercowo-naczyniowych była niższa w grupie raloksyfenu niż w grupie placebo (bezwzględna redukcja ryzyka, 1,7 na 1000 kobiet rocznie); żadna konkretna kategoria chorób nie wyjaśniła tego odkrycia. Mniej kobiet w grupie otrzymującej raloksyfen niż w grupie placebo miało jedną lub więcej hospitalizacji z dowolnej przyczyny (52 procent vs. 54 procent, współczynnik ryzyka, 0,91, 95 procent przedziału ufności, 0,87 do 0,96, P = 0,001).
Zdarzenia niepożądane
Nie było istotnej różnicy między grupami leczonymi pod względem liczby kobiet z jednym lub więcej zgłoszonymi zdarzeniami niepożądanymi (93 procent w obu grupach, p = 0,71). Więcej kobiet w grupie raloksyfenu niż w grupie placebo na stałe zaprzestało stosowania badanego leku z powodu zdarzenia niepożądanego (22 procent vs. 20 procent, P = 0,01).
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane. Cztery częste działania niepożądane (ostry zespół wieńcowy, lęk, zaparcia i osteoporoza) były zgłaszane częściej w grupie placebo niż w grupie raloksyfenu, a siedem (zapalenie stawów, kamica żółciowa, niestrawność, uderzenia gorąca, chromanie przestankowe, skurcz mięśni i obrzęki obwodowe) zgłaszano częściej w grupie otrzymującej raloksyfen niż w grupie placebo (P.0,05)
[przypisy: lekarz internista kto to, laserowe usuwanie kurzajek warszawa, dawca szpiku kostnego ]
[patrz też: przewlekła choroba ziarniniakowa, andrzej wrona twitter, lordoza szyjna spłycona ]