TCF7L2 Polimorfizmy i postęp w cukrzycy w programie zapobiegania cukrzycy

Powszechne polimorfizmy genu czynnika transkrypcyjnego 7-podobnego 2 (TCF7L2) zostały ostatnio powiązane z cukrzycą typu 2. Zbadaliśmy, czy dwa najsilniej związane warianty (rs12255372 i rs7903146) przewidują progresję do cukrzycy u osób z upośledzoną tolerancją glukozy, którzy zostali włączeni do programu zapobiegania cukrzycy, w którym interwencja w stylu życia lub leczenie metforminą były porównywane z placebo. Metody
Genotypowaliśmy te warianty u 3548 uczestników i wykonywaliśmy analizę regresji Coxa, wykorzystując genotyp, interwencję i ich interakcje jako predyktory. Oceniliśmy wpływ genotypu na miary wydzielania insuliny i wrażliwości na insulinę w punkcie wyjściowym i na jeden rok.
Wyniki
W ciągu średnio trzech lat uczestnicy z genem TT nadającym ryzyko rs7903146 częściej mieli progresję od upośledzonej tolerancji glukozy do cukrzycy niż homozygoty CC (współczynnik ryzyka, 1,55, przedział ufności 95%, 1,20 do 2,01; P <0,001). Wpływ genotypu był silniejszy w grupie placebo (współczynnik ryzyka 1,81, przedział ufności 95%, 1,21 do 2,70, P = 0,004) niż w grupach leczenia metforminą i trybem życia (współczynniki hazardu, odpowiednio 1,62 i 1,15; P dla interakcja między genotypem a interwencją nie jest znacząca). Genotyp TT był związany ze zmniejszonym wydzielaniem insuliny, ale nie zwiększał insulinooporności na linii podstawowej. Podobne wyniki uzyskano dla rs12255372.
Wnioski
Częste warianty w TCF7L2 wydają się być związane ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy u osób z upośledzoną tolerancją glukozy. Genotypy przenoszące ryzyko w TCF7L2 są związane z zaburzoną funkcją komórek beta, ale nie z opornością na insulinę. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00004992.)
Wprowadzenie
Ryzyko cukrzycy typu 2 jest silnie uzależnione od dziedziczenia.1 Podatność genetyczna na powszechną postać cukrzycy typu 2 wydaje się wielogenowa – to znaczy obejmuje szereg wariantów, z których każdy ma niewielki wpływ na ryzyko choroby u danej osoby .2 Pomimo ważnych postępów w zrozumieniu genetycznych uwarunkowań względnie rzadkich monogenicznych postaci cukrzycy, 3 tempo definitywnej identyfikacji genów, które zwiększają ryzyko wspólnej cukrzycy typu 2, jest powolne.
Niedawno Grant i współpracownicy4 poinformowali o skojarzeniu wspólnego mikrosatelity (DG10S478) w obrębie intronu 3 genu czynnika transkrypcyjnego typu 7-podobnego 2 (TCF7L2) z cukrzycą typu 2 w islandzkiej próbce kontrolnej przypadku i powtórzyli ten wynik w dwóch dodatkowych przypadkach – kohorty kontrolne białych pacjentów. Niekodujące polimorfizmy pojedynczego nukleotydu rs12255372 i rs7903146 wykazywały silną nierównowagę sprzężeń z DG10S478 (r2 = 0,95 i r2 = 0,78, odpowiednio) i wykazywały podobnie silne związki z cukrzycą typu 2 (P <10-15). Autorzy zalecają, aby te dwa polimorfizmy pojedynczego nukleotydu były genotypowane we wszystkich próbach replikacji.
Powtarzalność zgłaszanych związków genetycznych jest niezbędna w złożonej genetyce człowieka, szczególnie wśród populacji różnych ras, środowisk etnicznych i ekspozycji środowiskowych.5-8 Ponadto wpływ, jaki te polimorfizmy wywierają na ryzyko cukrzycy typu 2 i na zwalidowane interwencje profilaktyczne nie zostały potwierdzone prospektywnie
[podobne: medicus lubin kontakt, lista leków bezpłatnych dla seniorów, rehabilitacja dla dzieci ]
[hasła pokrewne: vicebrol opinie, lek pramolan, pedicul hermal ]