TCF7L2 Polimorfizmy i postęp w cukrzycy w programie zapobiegania cukrzycy ad 8

Jednakże nie jest łatwo zauważyć, jak rs12255372 i rs7903146, które leżą w krótkich przeplatanych elementach powtarzalnych w przybliżeniu 41 kb powyżej i 9 kb poniżej, eksonu 4 w TCF7L2, mogą wpływać na ekspresję TCF7L2 lub funkcję jego produktu białkowego. Dokładne odwzorowanie sygnału asocjacyjnego i ukierunkowanych badań funkcjonalnych powinno pomóc w określeniu molekularnych konsekwencji zmienności genetycznej w tym locus. Zwiększona wrażliwość na insulinę (i niższy BMI i mniejszy obwód talii) u nosicieli allelu T zarówno w przypadku polimorfizmów pojedynczych nukleotydów była nieoczekiwana i może być artefaktem naszego wymogu, że pacjenci mają wysokie ryzyko cukrzycy przy przyjęciu. Konkretnie, jeśli allel T prowadzi do zmniejszonego wydzielania insuliny i większego ryzyka cukrzycy, osobnicy z dodatkową opornością na insulinę będą prawdopodobnie mieli cukrzycę na początku (wszystkie inne czynniki są równe), co wyklucza ich włączenie do tego badania. Odwrotnie, zagrożeni uczestnicy niosący allel T mogą nie mieć cukrzycy w momencie rejestracji z powodu zwiększonej wrażliwości na insulinę z powodu innych czynników genetycznych lub środowiskowych. W obu przypadkach nasze wyniki wyraźnie sugerują, że te warianty nie powodują insulinooporności u osób z upośledzoną tolerancją glukozy i wspierają pogląd, że warianty TCF7L2 prowadzą do cukrzycy z powodu wad wydzielania insuliny. Podobnie jak KCNJ11, TCF7L2 wydaje się być genem związanym z cukrzycą, w którym powszechne polimorfizmy dotyczą przede wszystkim komórki beta.23,25,26
Na koniec nie wykryliśmy istotnych interakcji między genotypami ani w przypadku polimorfizmu pojedynczego nukleotydu, ani interwencji DPP. Brak efektu może nie być zaskakujący, ponieważ interwencje te udało się głównie poprzez poprawę wrażliwości na insulinę17, a te warianty wpływają na wydzielanie insuliny. Jednak nie obserwowaliśmy żadnego wpływu genotypu na te loci w grupie interwencji dotyczących stylu życia, co zwiększyło prawdopodobieństwo, że interwencja behawioralna może złagodzić ryzyko związane z podłożem genetycznym. I odwrotnie, grupy interwencyjne mogły być niewystarczające do tych analiz. Czy te reakcje na leki mające na celu poprawę wydzielania insuliny (np. Sulfonylomoczniki, meglitynidy lub inkretyny) będą miały wpływ na te powszechne warianty, wymagają specyficznych testów w badaniach farmakogenetycznych.
Podsumowując, nasze wyniki z tego dużego prospektywnego badania potwierdzają i rozszerzają odkrycie, że gen czynnika transkrypcyjnego TCF7L2 jest związany z podatnością na cukrzycę typu 2. Dalsze poznanie mechanizmów, dzięki którym zmiana tego genu wpływa na homeostazę glukozy, może dostarczyć nowego wglądu w molekularne podstawy cukrzycy i możliwości bardziej ukierunkowanych interwencji w profilaktykę i terapię.
[więcej w: przychodnia portowa szczecin rejestracja, olx słubice, moringa liście mielone ]
[podobne: olx słubice, brzoskwinie wartości odżywcze, trwałe usuwanie owłosienia ]