Przewlekła choroba ziarniniakowa przedstawiająca 69-letniego mężczyznę

PRZEWLEKŁA choroba ziarniniakowa jest rzadką chorobą dziedziczną charakteryzującą się ciężkimi, nawracającymi infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi, rozpoczynającymi się w dzieciństwie.1 Fagocyty od pacjentów z przewlekłą chorobą ziarniniakową wykazują defektywne zabijanie połkniętych mikroorganizmów z powodu niedostatecznej produkcji nadtlenku i powiązanych utleniaczy drobnoustrojów przez oksydazę NADPH fagocyt. Aktywny kompleks oksydazy składa się zarówno z białek membranowych, jak i cytozolowych, które katalizują transfer jednoelektronowy z NADPH do tlenu, tworząc w ten sposób supertlenek. Obecnie wiadomo, że przewlekła choroba ziarniniakowa może wynikać z defektów genetycznych przynajmniej czterech różnych polipeptydów oksydazy. Najczęstsza postać przewlekłej choroby ziarniniakowej jest związana z chromosomem X i wynika z mutacji w genie dla glikoproteiny błonowej o masie 91 kDa (gp91-phox, dla oksydazy fagocytowej), która jest większą podjednostką cytochromu specyficznego dla fagocytów b.3 4 5 Przyczynia się to do braku charakterystycznego widma hematologicznego cytochromu praktycznie we wszystkich przypadkach przewlekłej choroby ziarniniakowej związanej z chromosomem X6. Sugerowano, że cytochrom cytokinowy fagocytów, który również zawiera łańcuch 22-kd (p22-phox), 7, 8 służy jako terminalny nośnik oksydacyjno-redukcyjny w kompleksie oksydazy.9 Rzadko, przewlekła choroba ziarniniakowa z udziałem cytochromu jest spowodowana autosomalnym recesywnym dziedziczeniem defektów genu dla podjednostki p22-phox. 10 Zarówno X jak i autosomalne postacie przewlekłej choroby ziarniniakowej z udziałem cytochromu prowadzą do braku obu podjednostek cytochromu, 8, 10, 11, co sugeruje, że tworzenie się kompleksu cytochromu jest ważne dla stabilności wewnątrzkomórkowej każdego łańcucha składowego . Większość pacjentów z autosomalną chorobą recesywną ma prawidłowy poziom cytochromu b i wykazuje niedobór jednego z dwóch składników oksydazy cytozolowej, p47-phox lub, rzadziej, p67-phox.12 13 14 Po ekspozycji na opsonizowane mikroorganizmy lub inne bodźce, p47 -phox jest fosforylowany2 i wraz z p67-phox przemieszcza się do błony, gdzie oksydaza staje się aktywna katalitycznie.15 16 17
Podstawowe defekty w genie gp91-phox, które prowadzą do przewlekłej choroby ziarniniakowej związanej z chromosomem X, są heterogeniczne i niewiele scharakteryzowano szczegółowo. Częściowe lub całkowite delecje genów są rzadkie, a większość pacjentów ma całkowicie nietknięty gen gp91-phox w analizie Southern blot.18 Wielu z tych pacjentów nie ma transkryptu gp91-phox informacyjnego RNA (mRNA) 19, który musi odzwierciedlać uszkodzenia, które niekorzystnie wpływają na przetwarzanie lub stabilność mRNA. Inni pacjenci mają mRNA gp91-phox, ale wytwarzają niewielkie lub brak wykrywalnego białka20. Niedawno zidentyfikowano mutacje punktowe w sekwencji kodującej gp91-phox w niewielkiej grupie pacjentów z dodatnim wynikiem mRNA.21 Wreszcie, kilku pacjentów z chorobą sprzężoną z X wydaje się, że ma defekty jakościowe, a nie ilościowe w gp91-phox, z normalnymi poziomami niefunkcjonalnego cytochromu.22 W jednym z takich pokrewnych zidentyfikowano mutację missense w gp91-phox, która była spowodowana substytucją jednej zasady.
Poniżej przedstawiamy przypadek przewlekłej choroby ziarniniakowej związanej z chromosomem X, która była nietypowa, ponieważ nie została zdiagnozowana, dopóki pacjent nie zapadł na pierwszą poważną infekcję w wieku 69 lat
[przypisy: vicebrol opinie, seminogram, andrzej wrona twitter ]