Intensywna opieka nad pacjentami z zakażeniem wirusem HIV

Leczenie przeciwretrowirusowe zwiększyło oczekiwaną długość życia pacjentów zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) i zmniejszyło częstość występowania chorób związanych z zespołem nabytego niedoboru odporności (AIDS). Jednak częstość chorób płucnych, sercowych, żołądkowo-jelitowych i nerek, które często nie są bezpośrednio związane z podstawową chorobą HIV, wzrosła. 1-4 Chociaż główne zasady postępowania w oddziale intensywnej terapii (ICU) odnoszą się do pacjentów Infekcja HIV, terapia antyretrowirusowa i nierozwiązane pytania dotyczące jej zastosowania w OIOM-ie dodają dodatkowy poziom złożoności już skomplikowanym przypadkom. Niniejszy przegląd koncentruje się na niektórych ważnych problemach klinicznych związanych ze stosowaniem terapii przeciwretrowirusowej u pacjentów w stanie krytycznym z zakażeniem wirusem HIV oraz na trudnych problemach związanych z intensywną opieką nad takimi pacjentami, w tym ustaw dotyczących testowania i ujawniania wirusa HIV, administracji leki przeciwretrowirusowe, ważne potencjalne interakcje leków z lekami powszechnie stosowanymi w OIT oraz kontrowersje dotyczące stosowania terapii przeciwretrowirusowej w OIT. Powikłania związane z zakażeniem HIV
Choroba płuc
Rysunek 1. Rycina 1. Rozpoznanie główne otrzymane przez pacjentów z HIV przy przyjęciu na oddział medyczny lub chirurgiczny w San Francisco General Hospital w latach 1981-2003. Główną diagnozę dotyczącą przyjęcia na OIT przedstawiono w 86 pacjentach od marca 1981 r. Do grudnia 1985 r. , 5 a następnie 6-letnia przerwa; następnie dla 443 pacjentów (średnio 111 pacjentów rocznie) od stycznia 1992 r. do grudnia 1995,6 dla 354 pacjentów (średnio 88 pacjentów rocznie) od stycznia 1996 r. do grudnia 1999,1 r. i dla 328 pacjentów (średnia z 82 pacjentów rocznie) od stycznia 2000 r. do grudnia 2003 r.
Od początku epidemii AIDS niewydolność oddechowa jest najczęstszym wskazaniem do przyjęcia na OIOM u pacjentów z zakażeniem wirusem HIV.1,3,5,6 Jednak odsetek przyjmowanych na OIT przyjęć spowodowanych niewydolnością oddechową zmalał (ryc. 1). Zapalenie płuc wywołane przez pneumocystis, bakteryjne zapalenie płuc (w tym z powodu opornego na metycylinę Staphylococcus aureus [MRSA]) i gruźlica pozostają ważnymi infekcyjnymi przyczynami niewydolności oddechowej, ale przyczyny niezwiązane z HIV, takie jak astma i rozedma płuc, są coraz powszechniejsze, ponieważ pacjenci z HIV infekcja żyje dłużej.1-4 Niewydolność oddechowa może również wynikać z syndromów rekonstytucji immunologicznej do pneumocystycznego zapalenia płuc, gruźlicy lub innej choroby prątkowej po rozpoczęciu leczenia przeciwretrowirusowego. 7-9 Zespół reaktywacji immunologicznej tych patogenów manifestuje się jako paradoksalne pogorszenie podstawowa choroba układu oddechowego. Zespół ten występuje od kilku dni do kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia przeciwretrowirusowego i jest wywoływany przez bujną odpowiedź zapalną na antybiotyki pneumocystyczne lub mykobakteryjne. Rozpoznanie zespołu rekonstrukcji immunologicznej wymaga wykluczenia innych przyczyn dekompensacji oddechowej. Leczenie obejmuje kortykosteroidy; nawet pacjenci z ciężkimi przypadkami zespołu mogą kontynuować terapię przeciwretrowirusową
Pacjenci z zakażeniem wirusem HIV, którzy również cierpią na zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) wymagający wentylacji mechanicznej, powinni otrzymywać taką terapię zgodnie z wytycznymi ARDS Network przy użyciu niskich objętości oddechowych i nacisków plateau.11 Zastosowanie tych wytycznych jest szczególnie ważne u pacjentów z pneumocystycznym zapaleniem płuc ze względu na częste występowanie pneumokoklin związanych z infekcją12 i wynikające z tego zwiększone ryzyko odmy opłucnowej podczas wentylacji mechanicznej.13 Pseudomonas aeruginosa i S
[przypisy: dawca szpiku kostnego, lista leków bezpłatnych dla seniorów, laserowe usuwanie kurzajek warszawa ]
[przypisy: vicebrol forte cena, sinlac skład, tabletki uspokajające labofarm opinie ]